Sinds enkele week zijn de kandidaten van de Afvalrace Dongen/Oosterhout gestart met hun programma. Zij gaan er in een half jaar onder leiding van een personal coach alles aan doen om fitter, gezonder en gelukkiger te worden. Op oosterhout.nieuws.nl schrijven zij in een wekelijkse blog hun ervaringen, hoogte- en dieptepunten, moeilijke momentjes en bereikte resultaten. Hieronder de elfde blog van Moniek.
Hoi hoi,
Deze week een blog over mensen die me inspireren. Natuurlijk denk ik meteen aan mijn familie maar vooral aan mijn vader. Deze tijd van het jaar is het toch altijd net iets moeilijker, hij had erbij moeten zijn. Geloof me als ik zeg, dat ik het eigenlijk elke dag wel moeilijk heb. Elke dag verdrietig zijn doet veel met me. Gelukkig gaat het de ene dag veel beter dan de andere. En gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen die me veel laten lachen. En Skye waarvan ik elke dag geniet.
Heel eerlijk gezegd had ik wel verwacht dat het nu al wel “beter” zou zijn, het verdriet. En natuurlijk, het is niet meer zoals eerst. Maar toch het is er altijd…… en ja ik probeer me vaak groot te houden, wie wil nou altijd die jankerd zijn.
Ik ga tegenwoordig ook naar de praktijkondersteuner, hij helpt me hierin. Dat mijn verdriet er gewoon mag zijn en dat ik niet ALTIJD die jankerd ben.
Waarom mijn vader mijn inspiratie is, omdat hij er altijd voor iedereen was. Iedereen kon bij hem terecht. Ik vond het heerlijk om langs te gaan en een theetje te drinken. Super fijn was het, om wanneer het ff niet zo goed ging, lekker tegen hem te kunnen zeiken. Hij kon me echt even laten gaan, alles eruit laten gooien. Om me dan vervolgens advies te geven, waar ik het altijd mee eens was en altijd opvolgde. En niet alleen ik kon bij hem terecht, maar werkelijk iedereen. Dat werd wel duidelijk op zijn uitvaart. Prachtige woorden zijn er gesproken. Ik weet zeker dat mijn vader trots op me is dat ik dit nu allemaal doe, maar ik had het hem graag willen horen zeggen…..
Vrijdag zijn we naar de lichtjesavond geweest op de begraafplaats. Wat een mooie gezicht is het toch, overal fakkels, over lichtjes, overal mensen. Natuurlijk hebben we mooie kaarsjes en bloemen meegenomen en hebben we het papa’s graf vol gezet met allemaal mooie dingen. Ook heeft mijn broer met zijn vriendin een wensballon opgelaten, dat was mooi en lief. We hebben de ballon helemaal nagekeken. Mijn broer zei tegen Skye “Wij laten de ballon op en opa vangt hem daar boven”. Dat heeft hij mooi gezegd.
The love between a father and daughter is forever
Groetjes Moniek