Annemarie blog: "Die wegomlegging was niet handig!"

22 mei 2017, 7:12 • Nieuws

Annemarie Verbunt

Iedereen kent de actieve Oosterhoutse Annemarie Verbunt. Met haar 47 jaar zit ze in een rolstoel met de spierziekte SMA 3. Op 14 en 25 mei doet ze mee aan de eSMAfette van het Prinses Beatrix Spierfonds en rijdt ze 20 kilometer in haar rolstoel. Op Oosterhout.nieuws.nl schrijft ze enkele blogs over haar actie, de pieken en de dalen waar ze doorheen gaat.

De eerste etappe zit erop!

Op 14 mei, moederdag, reed ik de eerste kilometers voor de actie ‘Het zit in mei’ van het Prinses Beatrix Spierfonds. Het werden 26 kilometers vanwege een flinke wegomlegging. Ik begon de rit optimistisch, fit en vrolijk. Twee vriendinnen waren sportief en hebben meegefietst tijdens de tocht. Dat stimuleerde mij enorm en het was ook nog erg gezellig! Daarnaast kreeg ik, net voor vertrek, twee prachtige donaties binnen. Één daarvan was van een lezer die mijn blog op oosterhout.nieuws.n l had gelezen. Behalve een mooi bedrag, schreef hij ook een hartverwarmend bericht op mijn actiepagina. Dat heeft me heel erg goed gedaan!!

Koud door de regen

De tocht via het Wilheminakanaal ging voorspoedig. Halverwege Dongen werden we getroffen door een regenbui waardoor ik het erg koud kreeg. Gelukkig stond, een paar meter verder, een vriendin met haar broer. Zij hadden koffie voor ons en dat was een echte verrassing, buiten het feit dat ze daar zomaar voor ons stonden. Opnieuw een fikse oppepper die deze tocht écht mooi voor me heeft gemaakt. Bij de Reeshof in Tilburg was een wegomlegging. En die was even niet handig… Verkleumt door de koude wind en regen, kreeg ik moeite om mijn hoofd overeind te houden en mijn hand viel van mijn stuurpookje af door vermoeidheid. Opnieuw moeilijk te begrijpen wanneer je gezond bent. Maar kou en vermoeidheid leggen soms mijn hele spierenstelsel plat. En dat overkwam me dus onderweg…juist in een wijk waar hobbelige wegen en verkeersdrempels in overvloed zijn. Maar het was ook daar dat iets bijzonders gebeurde….

Barbara was er ook een beetje bij

Tijdens het rijden staar ik vaak naar het wegdek om kuilen te voorkomen. Zo ook in de wijk De Reeshof. Ik wilde persé door…verstand op 0, handen in een sjaal gewikkeld en door… Opeens stopte ik in een straat voor een huis. Ik keek op en zag recht voor me het huis waar vroeger mijn beste vriendin Barbara woonde. Ik heb daar vaak gespeeld en zelfs gelogeerd. Barbara had ook SMA. Ik was 14 jaar toen zij op 13 jarige leeftijd overleed. Ik was er stuk van… we waren nog zo jong. Nog vaak ben ik me erg bewust van alle kansen die ik nog heb gekregen en zij niet. Zo oneerlijk, maar ook voor mij een drive om het beste uit het leven te halen! Barbara was de eerste van een lange rij vrienden en vriendinnen waar ik nog afscheid van zou moeten gaan nemen, allemaal door spierziekten! Het bezoek aan dat huis kwam echt door de omleiding die we hadden gevolgd. Stiekem denk ik dat mijn moeder en Barbara vanuit de hemel een fikse knipoog aan me gaven!!

De tweede route op Hemelvaartsdag

‘Het huis van Barbara’ gaf me zoveel kracht dat ik de rit perfect heb uit kunnen rijden. Tegen 16.30 uur kwam we aan in de Piushaven en hebben we lekker genoten van een drankje bij Villa Parochie. Gelukkig konden we met mijn bus naar huis, na een intensieve prachtige middag! Op hemelvaartsdag, 25 mei, rijd ik mijn tweede route. Vanuit Den Bosch naar Schijndel. Daarmee is het fysieke deel van mijn actie voltooid, maar ik besef dat ik nog meer mijn best moet doen om mijn streefbedrag te halen. Hopelijk zijn er nog mensen die mee willen rijden of die de actie een warm hart toedragen! De steun van al die mensen doet me erg goed!