Van 28 september tot 4 oktober was het ‘de week van de ontmoeting’. Deze week werd opgezet in het kader van de toenemende eenzaamheid in onze samenleving. Eenzaamheid komt helaas - ook bij ons in Oosterhout - steeds vaker voor. Niet alleen eenzaamheid onder ouderen, maar ook steeds meer onder de jongere generaties.

Eenzaamheid is een zeer weerbarstige materie. Het lijkt wel dat hoe langer eenzaamheid voortduurt hoe moeilijker het wordt de stap te nemen om er op uit te gaan. Figuurlijk dan, want door wat er in het hoofd gebeurt lijkt de afstand tussen u en de buren, het buurtcentrum of anderen groter, terwijl de afstand letterlijk hetzelfde blijft. Zeker voor mensen die door omstandigheden aan huis gebonden zijn is die stap moeilijk te maken. Maar ook hier zijn oplossingen voor. Als Mohammed niet naar de berg kan komen moet de berg maar naar Mohammed komen. Alleen samen kunnen we proberen voor iedereen een koffiemaatje te vinden.

In Oosterhout hebben we geprobeerd om de strijd tegen de eenzaamheid aan te gaan door de week van de ontmoeting te organiseren. We dachten eerst nog dat het de week van de eenzaamheid genoemd moest worden. Maar het woord ontmoeten geeft eigenlijk al een deel van de oplossing weer en het klinkt veel positiever. Op tal van plekken (zoals de Bunthoef, de Slotjes, activiteitencentrum Dommelbergen en het Floraliapark) en met vele particuliere initiatieven (zoals een wandeling met wandelcoach Lisette inclusief een drankje na) werd een groot ontmoetingsoffensief ingezet. Heel wat organisaties en vrijwilligers probeerden die week zoveel mogelijk mensen bij elkaar te brengen. Dat doen we niet alleen in de week van de ontmoeting, het hele jaar door worden er geweldige dingen georganiseerd in de stad en de dorpen die het echt geweldig doen. De eetkamer van Eugene Springer of het initiatief ‘Met je Hart’ bijvoorbeeld. In de week van de ontmoeting bundelden we letterlijk al deze positieve krachten.

Zo mocht ik zelf aansluiten bij één van deze ontmoetingsinitiatieven bij de Slotjes. Daar hadden Rosemarie, Annet en Else een culinaire ontmoeting voor een vijftiental mensen georganiseerd. Rosemarie vertelde me dat ze al vaker wat leuke bijeenkomsten hadden gehouden. Zoals een koffie ochtend mede georganiseerd door leerlingen van het Hanze. Of deze zomer nog; bloemstukjes maken bij iemand thuis. Toen ze later de bloempotten van deze bloemstukjes weer terugkregen werden deze vergezeld met de vraag of het nog een keer georganiseerd kon worden. Nu willen ze misschien iets met Sinterklaas organiseren. “Er blijven mensen komen, het werkt gewoon” vertelde Rosemarie me trots.

Aan tafel bij Rosemarie, Annet en Else kwam ik nog een bekende van me tegen; mevrouw Laarhoven. Een dame waarmee ik een jaar of twee geleden nog op zo’n prachtige fiets van Fietsmaatjes door Oosterhout ben rondgetoerd. Ze was er op afgekomen met drie andere dames die elkaar ook op dergelijke manier nog wat beter hadden leren kennen. En ze waren toch een beetje vriendinnen van elkaar geworden. Trouwens, ik heb ook een nieuwe vriendin bij De Doelen waar ik bijna iedere dag naar zwaai. Ze was een vriendin en de buurvrouw van mevrouw Berkhof in de Doelen waar ik al vaker over geschreven heb. Met mevrouw Berkhof, die helaas overleden is, heb ik ook een ‘zwaaivriendschap’ gehad. Nieuwe ontmoetingen kunnen eenzaamheid verminderen door het leren kennen van anderen. Veel mensen willen en kunnen daar bij helpen, maar de eerste stap moet je echt zelf zetten. Soms kan een paar keer zwaaien al een start zijn.

Oosterhout, Meer voor elkaar.

Mark Buijs

Burgemeester van Oosterhout"