Discussie over eenzaamheid in Oosterhout: 'Een kop koffie alleen lost het niet op'

Uit cijfers bleek eerder dat 50,3 procent van de Oosterhoutse senioren zich eenzaam voelt en bijna 1.800 ouderen zelfs ernstig eenzaam zijn. Dat onderwerp raakt duidelijk een gevoelige snaar. Verschillende inwoners benadrukken dat eenzaamheid meer is dan alleen weinig mensen om je heen hebben. "Eenzaamheid kan er ook zijn al zit er honderd man om je heen," schrijft Petronella. "Een ventilerend gesprek is wat deze mensen nodig hebben. Iemand die zonder oordeel luistert en hen écht ziet. Dat los je niet op met alleen een kop koffie." Mariëlle sluit zich daarbij aan. Volgens haar hoeft alleen wonen bovendien niet automatisch te betekenen dat iemand eenzaam is.

Een terugkerend onderwerp in de reacties is het verdwijnen van verzorgings- en bejaardenhuizen. Meerdere lezers zien daarin een belangrijke oorzaak van de groeiende eenzaamheid. "Mensen zitten nu alleen thuis in plaats van samen koffie te drinken, te eten en activiteiten te ondernemen," schrijft Jopie. Ook John noemt het sluiten van de bejaardenhuizen als een belangrijke ontwikkeling. Anderen plaatsen daar kanttekeningen bij. John wijst erop dat de huidige woonvormen niet altijd bijdragen aan spontane ontmoetingen, maar dat het ook onmogelijk is om iedere eenzame oudere individueel te begeleiden. Marian vindt juist dat de woonsituatie niet allesbepalend is. "Je moet in een appartement net zo goed naar buiten gaan om contacten te onderhouden."

Uit de reacties blijkt dat veel inwoners vinden dat Oosterhout al veel activiteiten aanbiedt voor senioren. Tegelijkertijd is er kritiek dat juist de ouderen die het hardst hulp nodig hebben, die activiteiten vaak niet weten te vinden. Miranda ziet dat regelmatig in haar werk als pedicure. Zij ontmoet ouderen die nauwelijks bezoek krijgen en niet weten welke organisaties hen kunnen helpen. Volgens haar haken veel mensen af zodra zij worden doorverwezen naar de Wmo of andere gemeentelijke loketten. Ook Ad merkt op dat bestaande organisaties lang niet alle ouderen bereiken. "Er is te weinig te doen voor ouderen die gewone dingen willen doen. Bepaalde organisaties bereiken die ouderen niet."

Voor veel ouderen is niet alleen het aanbod een uitdaging, maar ook de weg ernaartoe. Willemijn wijst erop dat mobiliteit vaak wordt onderschat. "Van activiteiten maken ouderen niet automatisch gebruik. Veel mensen hebben hulp of vervoer nodig." Ook Astrid vindt dat wijkvoorzieningen soms te ver weg liggen en pleit voor meer 55-pluswoningen met gezamenlijke ontmoetingsruimtes.

Tussen de zorgen door noemen inwoners ook verschillende initiatieven die al een verschil maken. Zo organiseert Walther in Dorst al jarenlang De Dag van de Eenzaamheid, waarbij muziek, ontmoeting en een gezamenlijke maaltijd centraal staan. Ad prijst daarnaast de inzet van vrijwilligers van De Inloop in Oosteind, waar inwoners meerdere dagen per week welkom zijn voor ontmoeting. Ook Stichting Met je Hart, Seniorenvereniging Oosterhout, het Senioren Collectief en de verschillende wijk- en activiteitencentra worden door lezers genoemd als waardevolle ontmoetingsplekken. Ook Stichting Social Catering wordt genoemd als waardevol initiatief waardoor eenzaamheid op een laagdrempelige manier wordt doorbroken.

Opvallend is dat veel reacties niet alleen naar de overheid wijzen. Meerdere inwoners vinden dat iedereen zelf ook iets kan betekenen. "Bel eens aan bij die oudere buurvrouw of buurman," schrijft Natascha. "We kunnen zelf ook heel veel." Toch blijft volgens veel lezers één uitdaging bestaan. Zoals Janny schrijft: "Je kunt de hele dag leuke dingen doen, maar als je thuiskomt wacht er soms toch weer een leeg huis." De vele reacties laten zien dat eenzaamheid een complex maatschappelijk vraagstuk is. Ontmoetingsplekken, goede informatie, passend vervoer, geschikte woningen én persoonlijke aandacht lijken allemaal onderdeel van de oplossing. Eén ding is duidelijk: het onderwerp leeft in Oosterhout.