Het menselijke gezicht van LOeS: Kiona Groenen en Mirjam de Wit

Vier jaar geleden voelde Kiona zich politiek bijna dakloos. “Ik kon me als mens niet vinden in de programma’s van de geijkte partijen. Er was geen partij waarin ik mezelf herkende.” Toen LOeS net begon, was ze daarom eerst sceptisch. “Bij de eerste bijeenkomst dacht ik: dit wordt alleen maar roepen dat alles anders moet. Daar wilde ik niet aan meedoen.” Maar toen het partijprogramma eenmaal op papier stond, veranderde haar beeld. “Toen ik het las, dacht ik: ja, dit is constructief kritisch. Hier kan ik achter staan.” Niet veel later werd ze gevraagd om kandidaat te worden. “Vijftien minuten nadat ik naar buiten liep van het gesprek, werd ik al gebeld of ik nummer twee op de lijst voor de verkiezingen wilde worden. Ik dacht toen: tot vanmiddag wist ik nog niet eens dat ik dit ging doen. Maar het voelde meteen goed en tot de dag van vandaag voel ik me senang bij mijn keuze.”

Voor Mirjam de Wit-van Loon was de weg naar LOeS een andere. Zij was eerder actief in de Oosterhoutse gemeenteraad en besloot daar op een gegeven moment bewust mee te stoppen. De belangrijkste redenen daarvoor waren een baan die op dat moment veel aandacht vroeg én de keuze om een lidmaatschap van een landelijke partij op te zeggen vanwege een aantal landelijke lijnen waar ze niet meer achter kon staan. Na een periode van afstand begon het toch weer te kriebelen. “Ik dacht toen: als ik ooit nog iets ga doen, dan alleen lokaal, dichtbij, zonder landelijke lijnen die op de achtergrond meelopen.” Tijdens haar eerdere tijd in de raad zat ze naast Jan Schellekens, fractievoorzitter van LOeS in de huidige gemeenteraad. “Dat was een plezierige tijd, ik kon enorm met hem lachen en het tegelijkertijd vreselijk met hem oneens zijn. Die combinatie – stevig op inhoud, maar persoonlijk altijd goed – vond ik sterk. Daar krijg je ook betere debatten en daarmee betere besluiten voor Oosterhout, Oosteind, Den Hout en Dorst, omdat het om de inhoud gaat en niet om of je iemand of een partij die een voorstel doet wel of niet mag.” Toen ze erover dacht om weer iets te gaan doen, wist ze eigenlijk al waar. “Als ik terug ga, dan naar LOeS.”

Wat beide vrouwen aanspreekt in LOeS is de manier waarop de partij tot standpunten komt. “Geen gescript verhaal, geen landelijke ondertoon”, zegt Mirjam. Het is het pure lokale verhaal. Kiona vult aan: “Iedereen doet onderzoek, soms alleen, soms samen, en brengt zijn of haar expertise in. Ook andere leden van LOeS denken mee. Over alle invalshoeken gaan we met elkaar in gesprek en zo komen we tot een gezamenlijke conclusie. Dat is LOeS.” Dat interne gesprek, of zo je wilt: het interne debat, zien ze als één van de sterkste kanten van de partij. “We voeren het debat eigenlijk al voordat we de raadszaal ingaan”, zegt Mirjam. “Vragen die in de stad of kerkdorpen leven, hebben we elkaar dan regelmatig ook al gesteld.”

Vanuit de (werk)achtergrond van beide vrouwen is het uitgaan van de menselijke maat een basishouding. Kiona: “Wat je hoort op straat of in de stad neem je mee de raadszaal in. Want het gaat ergens over.” Of het nu gaat om verkeersveiligheid, de toegankelijkheid van voorzieningen of thema’s die in buurten leven – volgens haar moet politiek altijd beginnen bij wat inwoners merken in hun dagelijks leven. “We doen dit niet vanuit partijbelang, maar als mens.”

Mirjam brengt bestuurlijke ervaring mee vanuit de politiek en vanuit haar huidige werk. Ze geeft aan: “Ik hoop dat we het morele kompas van de raad blijven. Goed is goed, maar fout is ook echt fout.” En daar hoort volgens haar één duidelijke regel bij: “Besluiten moeten het algemeen belang van Oosterhout dienen en niet dat van een enkeling of één (markt)partij. Als je dat als leidraad neemt, kun je elk genomen besluit uitleggen.”

Achter de schermen vullen de mensen binnen LOeS elkaar volgens hen goed aan: soms scherp, soms verbindend, afhankelijk van wat de situatie vraagt. Maar het doel blijft hetzelfde: “Beter voor de inwoner”, zeggen de vrouwen in koor.