Blog 13 van Joyce: "Blog 13, ongeluksgetal of toeval?"
Sinds 13 weken zijn de drie kandidaten van de Afvalrace Oosterhout gestart met hun programma. Zij gaan er in het komende half jaar onder leiding van een personal coach alles aan doen om fitter, gezonder en gelukkiger te worden. Op oosterhout.nieuws.nl schrijven zij in een wekelijkse blog hun ervaringen, hoogte- en dieptepunten, moeilijke momentjes en bereikte resultaten. Hieronder de 13e blog van Joyce.
Hallo lieve volgers,
Allereerst natuurlijk de beste wensen voor 2016! Ik hoop dat jullie allemaal fijne feestdagen en een goede jaarwisseling hebben gehad!
Blog nummer 13 alweer! Nummer 13, ongeluksgetal.. toeval?!
Voor mij zijn de feestdagen en ook de jaarwisseling een beetje in duigen gevallen. Zoals jullie als trouwe lezers weten liep ik al heel lang met kiespijn en heb ik deze uiteindelijk laten trekken. Ik bleef pijn houden en het werd na een antibiotica kuur alleen maar weer erger en op een gegeven moment was ik het weer zo beu dat ik de dienstdoende tandarts belde want die van mij heeft vakantie. Zo gezegd zo gedaan en ik kon dinsdagmiddag gelijk langs komen. De tandarts heeft toen de wond wederom gespoeld en mij met dezelfde pijnstillers die ik al had plus een spoelmiddel en gaasjes weer naar huis laten gaan. Het moest echt minder worden maar dit was niet het geval dus woensdag wederom gebeld. Ik kon die middag weer langs komen en een andere tandarts keek er ook even naar, maar vertelde gelijk dat de kaakchirurg al gebeld was. Ik kon gelijk door want er moest nu toch echt eens verder gekeken worden. Eens! Dus hup.. naar Waalwijk. Gelukkig was mijn moeder mee met Sem!
Eenmaal in Waalwijk in de stoel werd al snel duidelijk dat ik al die tijd al met een gat naar mijn kaakholte liep! Dit is met het trekken gebeurd wat al ruim 3 weken geleden was! Menig keer mijn eigen tandarts bezocht in de tussentijd en waar de dienstdoende tandartsen telkens spoelde of er een soort kruidnagel instopte tegen de pijn, keek mijn eigen tandarts alleen maar en vertelde dat de wond niet netjes genas en dat dit tijd nodig had. Ik had eigenlijk ook niet mogen sporten terwijl ik er speciaal naar had gevraagd. Dat terzijde.. er moest gespoeld gaan worden.. oké dacht ik.. maar dit was hel! Ik zal jullie de details besparen maar het komt erop neer dat de kaakholte zelf gespoeld moest worden omdat daar vuil in terecht is gekomen door dat gat en dat is gaan ontsteken. De vloeistof moest door mijn neus de holte weer verlaten en inderdaad.. er kwam vuil mee. Prima! Dacht ik.. Helaas moest ik de volgende dag weer terug omdat de vloeistof helder moet zijn en dan zouden ze de opening kunnen gaan sluiten door er tandvlees overheen te hechten. Dit kon 2 of 3 dagen duren maar ook zomaar een week! Gelukkig had ik hierin dan wel weer wat geluk want de volgende dag in Tilburg was de vloeistof helder en heeft de kaakchirurg de holte gelijk gesloten.
Jullie mogen gerust weten dat ik met lood in mijn schoenen de stoel in ging woensdag. Ik was echt bang want ik heb dinsdag geschreeuwd en gehuild als een klein kind, maar deze chirurg leek gouden handen te hebben. Van de verdoving voor mijn tandvlees voelde ik amper iets en hij bracht de naald voor het spoelen met beleid in, in tegenstelling tot de chirurg van de dag ervoor! Weer een meevaller dus en gelukkig dat trauma ook weer weggepoetst ;)
En toen.. koelen koelen koelen en VEEL pijnstillers. Twee dagen op de bank bij mijn moeder, serieus.. geen betere plek om dan te zijn! Ik ben heerlijk verzorgd en vertroeteld! Bedankt mam!
Nu ik deze blog schrijf is het inmiddels zaterdag. Het gaat redelijk. Mijn gezwollen wang neemt af en ik kon vandaag 1x pijnstillers overslaan. Laten we hopen dat ik heel snel opknap en alle klachten dan verdwenen zijn zodat ik mezelf eindelijk weer helemaal kan geven aan de afvalrace!
Het heeft behoorlijk wat roet in het eten (haha doordenkertje ;)) gegooid en dat vind ik vreselijk jammer!
De laatste keer dat ik nu heb gesport was met de bootcamp Oosterhout 27 december. Zeer geslaagd en super leuk dat Danielle, Bram, Antoine, Angela, mijn schoonbroer Marco, schoonzus Ramona en natuurlijk vriendlief Roy mee kwamen doen! Erg motiverend! Mijn moeder en Sem moedigde ons langs de kant aan! Zelf de warming up gedaan, samen met Chris de cooling down en een bedankwoordje toe. Spannend en nieuw, maar weer een ervaring rijker!
Voor nu is het opletten met eten zodat ik niet ga schrikken als ik de weegschaal weer op ga als ik weer kan gaan knallen. Lieve mensen, ik kan niet wachten! Is mis het gewoon.. ja jullie lezen het goed.. ik mis het sporten!
Het is een enorme stok achter de deur en momenteel ben ik een beetje zoekende naar hoe ik het nu allemaal moet doen. Vandaag is de eerste dag dat ik denk dat het weer de betere kant op gaat dus zo snel mogelijk lekker naar buiten!
Lieve volgers, jammer dat ik deze week niet met beter nieuws of geweldige cijfers kom, maar geloof me.. die houden jullie van mij tegoed!
Tot mijn volgende blog!
Liefs, Joyce!
